கடந்த சில மாதங்களில் என்னை மிகவும் பதித்தசில மரணங்கள் பற்றிய தொகுப்பும், கேள்விகளும்தான் இந்த பதிவு . மரணம் அறியா வீடு இல்லை ஆனால் ஒவ்வொரு மரணமும் எதோ ஒருவகையில் யாருக்கோ ஈடு செய்ய முடியாத இழப்பாகத்தான் இருக்கும் .
முதல் மரணம் :
கடந்த சனிகிழமை கனமழை , புயலில் அறுந்துதொங்கிய மின் கம்பியில் மாட்டி மரணத்தை தழுவினான் என் முன்னாள் மாணவன் ஒருவன் . கடந்த ஜூனில் தான் அவனை கடைசியாக பார்த்தேன் . நல்ல காலேஜ்இல் சேர்ந்துவிட்டேன் என சந்தோஷமாக சொன்னான் . ஆனால் இன்று அவன் இல்லை . அவன் மரணம் என்னுள் சில கேள்விகளை எழுப்புகிறது .
- பலத்தமழை என்று தெரிந்தும் மகனை ஊர்சுற்ற அனுமதித்தது ஏன் ?
- காற்று வேகமாக வீசும் , புயல் அடிக்கும் என அனைத்து ஊடகங்களும் அலறிக்கொண்டு இருக்க அந்த வேளையில் ஏன் வெளியே போக அனுமதித்தார்கள் ?
- அறுந்து விழுத்த மின் இணைப்பை துண்டிக்க சொல்லி யாரும் மின்வாரியத்துக்கு சொல்லாது ஏன் ?
- இவை எல்லாத்துக்கும் ஒரே பதில் "அலட்சியம் "
இரண்டாவது மரணம் :
எங்கள் ஊர் மாணவன் ஒருவன் சமிபத்தில் பெற்றோர் திட்டியதால் தற்கொலை செய்து கொண்டான் . ஒரே பிள்ளையான அவனை அதிகம் செல்லம் கொடுத்து வளர்த்து வந்தனர் . சுமாரா படிக்கும் அவனை ஒரு தனியார் பள்ளியில் சேர்த்தனர் . அங்கு அவர்கள் போகும் வேகத்துக்கு அவனால் ஈடுகொடுக்க முடியவில்லை . ஆசிரியர்களும் அவனால் முடிந்த அளவு படித்தால் போதும் என அவனை தொந்தரவு செய்யவில்லை . உன்னால் என்ன முடியுமோ அதையாவது எழுது எனதான் சொல்வார்கள் . அந்த மாத தேர்வில் அவன் சரியாகமார்க் எடுக்கவில்லை.
பெற்றோர்கள் அவனை அதிகமாக திட்டியதால் தற்கொலை செய்துகொண்டான் . இப்பொது மகனையும் இழந்து , வாழ்வின் சந்தோஷத்தையும் இழந்து அந்த குடும்பம் தவிக்கிறது .
- அதிக செல்லம் கொடுத்து அவனை கெடுத்தது யார் ?
- பெற்றோர் திட்டுவதை கூட தாங்க முடியாதவன் நாளை சமுதாயத்தை எப்படி எதிர்கொள்வான் ?
- மாணவனின் என்னத்தை அறிந்து அவன் விரும்பும் பள்ளி , குருப்பில் சேர்க்காமல் தங்கள் நினைக்கும்பிரிவில் சேர்த்து மாணவனை வீணடிப்பது ஏன் ?
- மதிப்பெண் மட்டும்தான் வாழ்க்கையா ?
இந்த கேள்விகளுக்கு விடை தெரியவில்லை . பெற்றோர்களே உங்கள் குழந்தைகளை ஜாக்கிரதையாக பார்த்துகொள்ளுங்கள் . அவனுடன் பேசுங்கள் .அவன் குறைகள், கஷ்டங்கள் , விருபங்கள் பற்றி பேசுங்கள் . அவர்கள் தான் உங்கள் எதிர்காலம் என்பதை மறக்காதீர்கள் .
